poniedziałek, 19 września 2011
Zmierzch
Gdyby ktoś kazał mi wymienić najgorsze filmy, jakie w życiu oglądałem, "Zmierzch" może i nie zdobyłby pierwszego miejsca, ale miejsce w pierwszej dziesiątce miałby raczej zapewnione.
Ten film jest, co tu dużo mówić, denny. Oczywiście nie wszystkie jego wady są winą filmowców - za absurdalnie głupią fabułę, dajmy na to, odpowiedzialność ponosi Stephanie Meyer, a twórcy ekranizacji nawet ponoć gdzieś tam starali się poprawić co większe nonsensy. Na wiele się to nie zdało...
Po pierwsze - Bella. Nie, Bogu dzięki nie ma nic wspólnego z tą z "Pięknej i Bestii". Nie żebym był jakimś wielkim fanem Disney'a, ale wiązanie go w jakikolwiek sposób z tym szajsem uwłacza zarówno pamięci Walta, jak i sztuce jego następców.
Kristen Stewart nie była i nie jest dobrą aktorką. Ba - ona nawet ładna nie jest, na czym jedzie sporo hollywoodzkich gwiazdek. Ma rybie spojrzenie i cierpiętniczą minę, która nie schodzi z jej twarzy przez cały cholerny film. Może raz czy dwa zdołałem zaobserwować jakąś sugestię uśmiechu. Poważnie, w byciu ostentacyjnie ponurą przewyższa komiksowego Riddlera. Aczkolwiek bez wdzięku tego ostatniego.
Pattison - kolejna pomyłka. Po nim co prawda przynajmniej widać, że się stara - ale cóż ze starań, skoro ten facet zwyczajnie nie potrafi grać? A choćby i potrafił - cóż z tych umiejętności, skoro w tym filmie otrzymał rolę błyszczącego wampira i większa jej część to "zarzucanie powłóczystym" w stronę Belli? Litości.
Fabuła jest, jak już mówiłem, kiepska, do tego poprowadzona tak przewlekle, że kilka razy w trakcie oglądania musiałem kursować po kawę, tak usypiająco na mnie działała. Polecam ludziom z bezsennością. Panie Burton - miesiąc oglądania "Zmierzchu" co wieczór i może pan wyrzucić te ciemne okularki do śmietnika.
A najgorsze jest to, że ten szajs mógł być dobrym filmem, a książka mogła być dobrą powieścią. Na litość, pani Meyer postanowiła napisać powieść o trójkącie miłosnym, którego dwie trzecie to wampir i wilkołak! Czyż nie brzmi to jak czysta i skoncentrowana zajebistość? Oczywiście, teraz nie brzmi, bo wszystkim ten model kojarzy się ze "Zmierzchem". Ale wyobraźcie sobie tylko tego typu historię jako krwisty, gotycki horror. Nawet wampir mógłby pozostać wegetarianinem - z wilkołaka zrobiłoby się wówczas bezwzględnego mordercę, a Edward przez cały czas miałby problemy z opanowaniem żądzy krwi, coś w rodzaju morderczego rozdwojenia jaźni. Bella byłaby rozdarta między uczuciami do dwóch bezwzględnych psychopatów...
Porzućmy piękne marzenia. Fakty są twarde.
Jakby tego było mało, powieściowy "Zmierzch" jest bezczelną zrzynką z popularnego w latach 90. cyklu powieściowego "Pamiętniki wampirów". Jedyne właściwie różnice w założeniach fabularnych to spłycenie (jeszcze bardziej - "Pamiętniki" też wybitną literaturą nie były) głównej bohaterki i zamiana charyzmatycznego szwarccharaktera na... No cóż, na Jacoba. Poważnie, gdyby nie istnienie "Zmierzchu", uznałbym "Pamiętniki wampirów" za upadek literatury a ich ekranizację - za upadek kinematografii. Ale "Zmierzch" istnieje. Odkąd go obejrzałem, "Pamiętniki" wydają mi się całkiem niezłe.
Mimo wszystko - polecam. Dobrze jest znać ten film. Co prawda wasz mózg będzie skażony do końca życia i z każdą sceną będziecie głupsi, ale przynajmniej uświadomicie sobie straszliwy fakt, że "The Room" wcale nie jest najgorszym filmem w dziejach.
Ocena końcowa:
3/10
wtorek, 13 września 2011
Powrót Batmana
Trzy lata po nakręceniu słynnego burtonowskiego "Batmana" Bruce Wayne powrócił. Należy dodać już na wstępie: w wielkim stylu.
Joker co prawda zginął w poprzedniej części, ale gama wrogów Człowieka-Nietoperza jest na szczęście na tyle szeroka, że można z niej wybrać całkiem sporo równie charyzmatycznych postaci - w tym przypadku zdecydowano się na wprowadzenie dwóch kanonicznych "szczwarccharakterów" i jednego nowego, stworzonego na potrzeby filmu.
Głównym "złym" zostaje więc niejaki Oswald Cobblepot, zwany Penguinem. Z komiksowym pierwowzorem łączy go głównie wygląd - o ile tamten był ostentacyjnie kulturalnym zbrodniarzem, o tyle ten, odegrany prześwietnie przez Danny'ego DeVito, jest, jako ten Bigda, uosobieniem chamstwa przejmującego władzę. Pomaga mu w tym bezwzględny biznesmen Max Schreck i za pomocą sprawnej propagandy lansuje obłąkanego gangstera na burmistrza Gotham. Trzecim antagonistą - a właściwie antagonistką jest była sekretarka Schrecka, Selina Kyle, którą ten próbował zamordować. Selina powraca jako Catwoman, by pomścić swoje dawne krzywdy. Trzeba dodać, że i ona z komiksową włamywaczką ma niewiele wspólnego - nawet kostiumy znacznie się różnią. Nie zmienia to faktu, że pani Pfeiffer odegrała tą rolę doskonale, a scena z miauknięciem (kto oglądał, ten wie) przeszła do historii kina.
Atmosfera - obłędna, chyba jeszcze bardziej niż w poprzedniej części. Burton balansuje na krawędzi kiczu bezbłędnie, tworząc obraz psychodeliczny jak żaden inny. Sama postać Catwoman posiada tak wiele niedomówień, że skrótowe przedstawienie fabuły filmu jest niemal niemożliwe - żeby zrozumieć, trzeba zobaczyć.
Długo by wymieniać zalety tego dzieła, bo każda scena to prawdziwy majstersztyk, dopracowany do perfekcji. Burton wspiął się na wyżyny własnych umiejętności - i nie był w tym odosobniony. Calutka obsada gra jak w zegarku, muzyka idealnie synchronizuje się z akcją, scenografia podkreśla ogólny klimat tak, że te dwie godziny oglądania przelatują w mgnieniu oka.
Polecam "Powrót Batmana" każdemu, kto chce zobaczyć, jak wygląda porządne kino superbohaterskie. A to dlatego, że on jest więcej niż porządny i więcej niż superbohaterski. Przy tym mimo wszystko łatwiejszy w odbiorze niż pierwszy "Batman" - Penguin pożerający surową rybę na konferencji prasowej to widok, którego się nie zapomina.
Ocena końcowa:
9+/10
Mroczny rycerz
Najnowszy film o Człowieku-Nietoperzu jest zarazem najwierniejszym komiksowi.
Co prawda już "Batman: Początek" zachował z owego ogólny klimat i charaktery postaci, o tyle "Mroczny rycerz" już jawnie wzoruje się na fabule słynnego komiksu Alana Moore'a pod tytułem "Zabójczy żart". Akcja komiksu polega na tym, że Joker postanawia przemienić nieskazitelnego obrońcę sprawiedliwości - Gordona - w podobnego sobie szaleńca i tym sposobem zagrać Batmanowi na nosie. Tę historię twórcy filmu połączyli z inną, znaną z nie mniej kultowego "Długiego Halloween" - historią przemiany szlachetnego prokuratora Denta w demonicznego Two-Face'a. Upraszczając: Denta wstawili w miejsce Gordona i zmienili zakończenie tego wątku na bardziej pesymistyczne.
Nie znaczy to jednak, że "Mroczny rycerz" nie ma w sobie nic oryginalnego - choćby akcja z dwoma statkami, czy specyficzny image Jokera.
Ano właśnie - Joker. Nagradzana i wielbiona rola nieboszczyka Ledgera zdecydowanie zasłużyła na wszelkie pochwały. Może ten Joker nie jest z wyglądu ani trochę podobny do komiksowego (paradoksalnie bardziej przypomina go ten nicholsonowski), ale już charakter, sposób zachowania, groteskowa groza - te elementy zostały oddane znakomicie.
Świetnie się sprawdził również i pan Eckhart, który wcielił się w Harvey'a Denta. Tak to powinno wyglądać, a nie jak ten wymoczkowaty klaun z "Forever".
Klimat, atmosfera filmu - wprost przytłacza. Niezbyt realistyczne wydarzenia zamiast go zniweczyć, jeszcze go potęgują. Bardzo fortunnym pomysłem było rozwinięcie wątku Gordona i bardzo dobrze go zrealizowano. Sama akcja jest poprowadzona inteligentnie, nie przytłaczając widza setką nowych faktów na minutę, ale także nie przynudzając. No i to zakończenie - he's the Dark Knight! Oglądałem ten film ze cztery razy, a nadal na końcu mnie aż ciarki przechodzą.
Reasumując - film jest dobry zarówno jako głęboki spektakl, do wczucia się w psychologię bohaterów i zastanowienia się nad słusznością ich wyborów (Batman, w przeciwieństwie do poprzedniego filmu nie jest już plastikową kukłą Wujka Samo-Dobro), jak i jako rozrywkowy film akcji do żarcia pop-cornu i siorbania coli.
Sądzę, że taki właśnie efekt pan Nolan chciał uzyskać. I udało mu się to doskonale.
Ocena końcowa:
9+/10
Subskrybuj:
Posty (Atom)


