niedziela, 1 stycznia 2012

Omen


Na wstępie powiem, że to jest chyba pierwsza recenzja, przy której pisaniu cieszę się, że niniejszego bloga niemal nikt nie czyta. Gdyby był popularny, prawdopodobnie po napisaniu poniższych słów zostałbym zlinczowany przez rozszalałą zgraję fanów tego filmu.
Otóż uważam że to jest skończony gniot, niepotrzebny, nietrzymający się kupy, nie posiadający ani grama klimatu. Te dwie godziny oglądania to prawdziwa męka, umilona jedynie możliwością pośmiania się z co głupszych wątków i zrozumienia tysięcy nawiązań i parodii.
Fabuła zakrawa na kpinę. Mamy tu Antychrysta, w postaci niegodziwego bachora, którego "Zuo" objawia się głównie trzema szóstkami wytatuowanymi (lub od urodzenia obecnymi; zależy jak interpretować niejasne i na siłę twistowe zakończenie) między włosami. Mamy tu Gregory'ego Pecka w roli amerykańskiego ambasadora, mamy księdza tapetującego ściany cytatami z Biblii i ześwirowaną niewiastę czującą paniczny strach przed wyżej wymienionym bachorem (mimo że jest jego matką (chyba)).
To znaczy - litości. Już motyw z Antychrystem jako - dosłownie - synem Szatana (albo Szatany: z fabuły wynika, że Szatan, podobnie jak Kopernik, była kobietą) jest niebotycznie głupi, ale koncepcje z tym, że można go zabić tylko specjalnym sztyletem na kościelnym ołtarzu, pomysł na dosłowne potraktowanie fragmentu Apokalipsy o "piętnowaniu liczbą Bestii" (wszyscy słudzy Szatana mają na swoim ciele znamię w kształcie trzech szóstek), diabelski pies (!), fotografie zapowiadające śmierć i w ogóle cała reszta fabuły czyni z niej najrozsądniejszą część filmu.
Gra aktorska przedstawia się minimalnie lepiej, choć nadal jest kiepsko. Peck zdecydowanie nie dał z siebie wszystkiego - stylem gry aktorskiej (czy raczej jej brakiem) przypominał Sylwestra Stallone z bólami żołądka.
Nie mam sumienia powiedzieć, że rola dziecięca - w wykonaniu niejakiego Harvey'a Stephensa - była beznadziejna, bo widywałem gorsze, ale specjalnych fajerwerków i tu nie uświadczymy.
Reszta obsady prezentuje już przerysowany, patetyczny standard klasycznego kina grozy.
A właśnie, a propos przerysowania i patosu - muzyka. Rzadko mogę coś takiego powiedzieć o filmie, ale jest absolutnie i całkowicie denna. Resztki klimatu psują gwałtowne melodyjki, które może byłyby całkiem na miejscu, powiedzmy, jako podkład do jakiejś komputerowej karcianki, ale tu zwyczajnie są nie na miejscu. Alternatywą są powtykane tu i ówdzie latynojęzyczne chóry. Sam nie wiem, co gorsze.
A więc skopana jest muzyka, gra aktorska, fabuła... Myślałby kto, że więcej się skopać nie da. Otóż - da się. Film popełnia jeden, niewybaczalny dla horroru grzech - jest nudny. Dłużyzny, które mają w zamierzeniu potęgować nastrój, w rzeczywistości potęgują jedynie irytację, jako że fabuła, mimo że jako całość jest zbyt głupia, by być przewidywalną, to już na przestrzeni, powiedzmy, dziesięciu minut, następne wydarzenia są raczej oczywiste.
Jestem na nie. Doprawdy nie mam pojęcia, jakim cudem ten szajs obrósł takim kultem. I jakim cudem, co za tym idzie, doczekał się tylu kontynuacji (podobno zresztą jeszcze gorszych od oryginału). Chcecie dobrego filmu o demonicznym dziecku? Obejrzyjcie "Joshuę". Chcecie dobrego filmu o potomstwie Szatana? Obejrzyjcie "Dziecko Rosemary". Chcecie po prostu dobrego, mrocznego, gotyckiego i klasycznego horroru? "Koszmar z ulicy Wiązów" jest stworzony dla was.
A jeżeli chcecie zmarnować dwie godziny swojego życia na pseudoapokaliptyczny bełkot - wasza wola. "Omen" będzie idealny.

Ocena końcowa:
3/10

Obcy: Ósmy pasażer Nostromo


"Obcy" to niewątpliwa klasyka zarówno kina grozy, jak i SF. Kontynuowany w wielu mniej lub bardziej komercyjnych sequelach i crossoverach stał się legendą kinematografii światowej. Czy był tego wart?
Nie sądzę. Nie mówię, że to był zły film. Niewątpliwie miał wiele mocnych stron, a to: doskonale skonstruowanego potwora, przyzwoite efekty specjalne czy w miarę spójną akcję. Wielość rażących błędów każe jednak przypuszczać, iż nigdy nie zdobyłby takiej popularności gdyby nie zainteresował się nim James Cameron.
Bo przy całym dopracowaniu od strony technicznej "Obcy" popełnia jeden niewybaczalny błąd: jest nudny. Jest najzwyczajniej w świecie nudny. Przez grubą większość czasu na ekranie po prostu nic się nie dzieje. Co z tego, że w kanale wentylacyjnym jest wielki i przerażający potwór, skoro na wizji widać go raptem kilka razy, każdy po dziesięć sekund? Jakby tego było mało, podczas jedynej sceny, w której widzimy go w całości - a więc gdy bohaterka wypycha go ze statku w przestrzeń kosmiczną - wszystkie resztki klimatu zostają zmiecione przez potwornie staroświecką animację poklatkową. Dosyć bolesne, muszę powiedzieć.
Poza tym gra aktorska też nie robi większego wrażenia. Wszyscy grają tak, jakby w gruncie rzeczy mieli to wszystko gdzieś. To znaczy - skąd oni brali tych gości? Ze zjazdu rodzinnego Stallone'ów? Te same, znudzone miny widoczne na twarzach ludzi znajdujących się w śmiertelnym niebezpieczeństwie to nie jest to, co chciałbym zobaczyć w dobrym filmie grozy.
Do tego sceny śmierci - jeśli w ogóle twórcy raczą je pokazać - są wyjątkowo groteskowe. Poczynając od sceny "porodu" Obcego, a kończąc na finałowej z nim rozprawie, nie ma w nich ani odrobiny napięcia. Mam wrażenie, że pan Scott tak skupił się na zaprojektowaniu przerażającego wyglądu bestii, że zabrakło mu czasu bądź fantazji na wymyślenie tego, co ta szkarada powinna właściwie robić.
Poza tym totalnie niepotrzebny wątek kota (aż chce się tu wstawić cytat z Nostalgia Critica - kto zna, ten wie, jaki), który przewija się przez cały film i tak właściwie to tylko denerwuje. I kiedy mówię o zbędnych scenach nie mam na myśli tylko tych "kocich" - choćby ta, w której bohaterka krzyczy do pokładowego komputera (!) "TY SUKO!" zakrawa na kpinę.
Generalnie film można obejrzeć w ramach akcji poznawania klasyki, ale wiele kawy musi upłynąć, jeśli chce się go poznać za jednym zamachem. Albo i nie, bo właściwie w czasie potwornych dłużyzn można się bezpiecznie zdrzemnąć.

Ocena końcowa:
4+/10

Piękna i Bestia


Ciężko jest recenzować filmy darzone powszechnym uwielbieniem. A właśnie jednym z takich dziełek jest "Piękna i Bestia", uważana za jednego z najwspanialszych czempionów disnejowskiej stajni. I - trudna rada - nie da się zaprzeczyć faktowi, że jest to cholernie dobry film.
Tak naprawdę cała jego wyjątkowość polega na próbie minimalizacji błędów jak dotąd dla disnejowskich baśni powszechnych - a więc bezbarwności bohaterów pozytywnych, oczywistości intencji czarnych charakterów czy wreszcie (jak dla mnie najbardziej rażącego) niedopracowania postaci komicznych. Bez tego kontekstu w postaci - zarówno wcześniejszych, jak i późniejszych - filmów tej szkoły "Piękna i bestia" pozostaje jednak nadal świetnie wykonanym filmem dla dzieci, a sprawdziłby się także jako osadzona w klimacie fantasy komedia romantyczna.
Ale po kolei.
Opis czy ocenę fabuły wolę pominąć milczeniem, jako że jest to lekko zmodyfikowana baśń, którą chyba wszyscy znają. Dzięki temu mogę natychmiast przejść do bohaterów.
A ci są zrobieni doskonale. To znaczy oczywiście, Bella najgłębszą czy najoryginalniejszą postacią nie jest, ale w każdym razie jej wątek jest poprowadzony raczej bezboleśnie a sama bohaterka mimo wszystko raczej nie należy do tych śpiewających z ptaszkami ślicznotek, którym ma się ochotę odrąbać łeb w połowie filmu. A zważywszy na pochodzenie filmu - to naprawdę wiele.
Jeśli chodzi o Bestię... Ten zaczyna jako solidnie zrobiona, mroczna postać, tylko po to, aby w następnych fazach filmu psuć się stopniowo i, przechodząc etapy lekko irytującego elementu komicznego oraz emującego się Quasimoda, na końcu stać się klasycznym, homosiowatym księciem z bajki. Bywało gorzej, pragnę zaznaczyć, choć ten bohater dla mnie niniejszym staje się symbolem zmarnowanego potencjału.
Doskonale za to wykonano czarny charakter. Generalnie pod tym względem disnejowskie baśnie zawsze stały i stoją wysoko - od Złej Królowej z "Królewny Śnieżki" aż po Cienia z "Księżniczki i żaby" mamy tutaj plejadę doskonałych wprost "tych złych". Gaston jest od nich wszystkich dużo subtelniejszy - nie ma w nim żądzy władzy i pieniądza, złośliwości, pragnienia zemsty czy nienawiści do wszystkiego, co dobre, które to właściwości są tradycyjnymi atrybutami, kojarzonymi choćby z takimi "szwarccharakterami" jak Skaza, Shere Khan, Urszula czy dowolnie wybrany spośród innych disnejowskich bad-guy'ów. To po prostu cholernie zadufany w sobie facet, który zrobi wszystko, aby obronić swoją miłość własną i honor. Jest to przyjemny powiew świeżości po tym całym "mhroku", jaki serwowano w innych klasycznych filmowych baśniach.
Elementy komiczne - tutaj muszę tylko z zaciśniętymi zębami stwierdzić: bywało gorzej. Z pewnością gadające meble i sprzęty domowe pełniące tę rolę nie są tak irytujące jak choćby Zazu z "Króla Lwa", Florek z "Małej Syrenki", Jago z "Aladyna" czy choćby gargulce z "Dzwonnika z Notre Dame" (pragnę nadmienić, iż przy wymienianiu każdej z powyższych postaci waliłem po kilka razy głową w ścianę na samo wspomnienie), ale - patrząc obiektywnie, nie przez pryzmat ich odpowiedników - wciąż irytujące są. I, czego należało się spodziewać, nie są ani odrobiny zabawne. Cóż, filmów idealnych nie ma.
Ale dość o bohaterach. Muzyka, standardowo, stoi na najwyższym poziomie. Trochę brakowało mi villain songa z prawdziwego zdarzenia, ale niestety jest to konieczna konsekwencja wprowadzenia pozbawionego mroku czarnego charaktera. Usłyszymy tu głównie sympatyczne, popowe balladki, jak "Little Town" czy słynne "Tale As Old As Time". Gaston zabiera głos aż dwukrotnie, ale na ciarki jak przy (obiecuję, że to ostatnie odniesienie do innych disnejowskich baśni) "Be Prepared", "Friends on the Other Side", "Poor Unfortunate Souls" lub "Hellfire" nie ma co liczyć.
Animacja - tutaj już nawet moja dusza zgorzkniałego malkontenta została w pełni usatysfakcjonowana. Słowo daję, rzadko kiedy ma się szanse zobaczyć tak solidnie wykonaną oprawę graficzną w jakiejkolwiek kreskówce, której nie zaimportowano z Japonii. Czysta radość dla oka. Zarówno tła, jak i bohaterowie (szczególnie Bella, Bestia i Gaston) wykonani z dbałością, jakiej ze świecą szukać.
Generalnie "Piękna i Bestia" jest dziełem może lekko przesłodzonym, ale z całą pewnością godnym polecenia każdemu fanowi Najszczęśliwszego Miejsca Na Ziemi. Przyjemność z oglądania gwarantowana. Telewizjoner approves.

Ocena końcowa:
8+/10