niedziela, 1 stycznia 2012
Piękna i Bestia
Ciężko jest recenzować filmy darzone powszechnym uwielbieniem. A właśnie jednym z takich dziełek jest "Piękna i Bestia", uważana za jednego z najwspanialszych czempionów disnejowskiej stajni. I - trudna rada - nie da się zaprzeczyć faktowi, że jest to cholernie dobry film.
Tak naprawdę cała jego wyjątkowość polega na próbie minimalizacji błędów jak dotąd dla disnejowskich baśni powszechnych - a więc bezbarwności bohaterów pozytywnych, oczywistości intencji czarnych charakterów czy wreszcie (jak dla mnie najbardziej rażącego) niedopracowania postaci komicznych. Bez tego kontekstu w postaci - zarówno wcześniejszych, jak i późniejszych - filmów tej szkoły "Piękna i bestia" pozostaje jednak nadal świetnie wykonanym filmem dla dzieci, a sprawdziłby się także jako osadzona w klimacie fantasy komedia romantyczna.
Ale po kolei.
Opis czy ocenę fabuły wolę pominąć milczeniem, jako że jest to lekko zmodyfikowana baśń, którą chyba wszyscy znają. Dzięki temu mogę natychmiast przejść do bohaterów.
A ci są zrobieni doskonale. To znaczy oczywiście, Bella najgłębszą czy najoryginalniejszą postacią nie jest, ale w każdym razie jej wątek jest poprowadzony raczej bezboleśnie a sama bohaterka mimo wszystko raczej nie należy do tych śpiewających z ptaszkami ślicznotek, którym ma się ochotę odrąbać łeb w połowie filmu. A zważywszy na pochodzenie filmu - to naprawdę wiele.
Jeśli chodzi o Bestię... Ten zaczyna jako solidnie zrobiona, mroczna postać, tylko po to, aby w następnych fazach filmu psuć się stopniowo i, przechodząc etapy lekko irytującego elementu komicznego oraz emującego się Quasimoda, na końcu stać się klasycznym, homosiowatym księciem z bajki. Bywało gorzej, pragnę zaznaczyć, choć ten bohater dla mnie niniejszym staje się symbolem zmarnowanego potencjału.
Doskonale za to wykonano czarny charakter. Generalnie pod tym względem disnejowskie baśnie zawsze stały i stoją wysoko - od Złej Królowej z "Królewny Śnieżki" aż po Cienia z "Księżniczki i żaby" mamy tutaj plejadę doskonałych wprost "tych złych". Gaston jest od nich wszystkich dużo subtelniejszy - nie ma w nim żądzy władzy i pieniądza, złośliwości, pragnienia zemsty czy nienawiści do wszystkiego, co dobre, które to właściwości są tradycyjnymi atrybutami, kojarzonymi choćby z takimi "szwarccharakterami" jak Skaza, Shere Khan, Urszula czy dowolnie wybrany spośród innych disnejowskich bad-guy'ów. To po prostu cholernie zadufany w sobie facet, który zrobi wszystko, aby obronić swoją miłość własną i honor. Jest to przyjemny powiew świeżości po tym całym "mhroku", jaki serwowano w innych klasycznych filmowych baśniach.
Elementy komiczne - tutaj muszę tylko z zaciśniętymi zębami stwierdzić: bywało gorzej. Z pewnością gadające meble i sprzęty domowe pełniące tę rolę nie są tak irytujące jak choćby Zazu z "Króla Lwa", Florek z "Małej Syrenki", Jago z "Aladyna" czy choćby gargulce z "Dzwonnika z Notre Dame" (pragnę nadmienić, iż przy wymienianiu każdej z powyższych postaci waliłem po kilka razy głową w ścianę na samo wspomnienie), ale - patrząc obiektywnie, nie przez pryzmat ich odpowiedników - wciąż irytujące są. I, czego należało się spodziewać, nie są ani odrobiny zabawne. Cóż, filmów idealnych nie ma.
Ale dość o bohaterach. Muzyka, standardowo, stoi na najwyższym poziomie. Trochę brakowało mi villain songa z prawdziwego zdarzenia, ale niestety jest to konieczna konsekwencja wprowadzenia pozbawionego mroku czarnego charaktera. Usłyszymy tu głównie sympatyczne, popowe balladki, jak "Little Town" czy słynne "Tale As Old As Time". Gaston zabiera głos aż dwukrotnie, ale na ciarki jak przy (obiecuję, że to ostatnie odniesienie do innych disnejowskich baśni) "Be Prepared", "Friends on the Other Side", "Poor Unfortunate Souls" lub "Hellfire" nie ma co liczyć.
Animacja - tutaj już nawet moja dusza zgorzkniałego malkontenta została w pełni usatysfakcjonowana. Słowo daję, rzadko kiedy ma się szanse zobaczyć tak solidnie wykonaną oprawę graficzną w jakiejkolwiek kreskówce, której nie zaimportowano z Japonii. Czysta radość dla oka. Zarówno tła, jak i bohaterowie (szczególnie Bella, Bestia i Gaston) wykonani z dbałością, jakiej ze świecą szukać.
Generalnie "Piękna i Bestia" jest dziełem może lekko przesłodzonym, ale z całą pewnością godnym polecenia każdemu fanowi Najszczęśliwszego Miejsca Na Ziemi. Przyjemność z oglądania gwarantowana. Telewizjoner approves.
Ocena końcowa:
8+/10
Kickassia
Kickassia to jest perełka. Produkcja niezależna, która z miejsca zdobyła szturmem moje podium komedii. Dlaczego tak było? Na to pytanie odpowiem dosłownie dwoma słowami, imieniem i nazwiskiem niekwestionowalnego geniusza satyry - Doug Walker. I cała reszta ekipy TGWTG.
Tym razem jednak pan Walker przeszedł sam siebie. Oczywiście, każdy kolejny z jego programów (m.in. "Nostalgia Critic", "Bum Reviews", "Ask that guy with the glasses") rozwalał na łopatki, ma on także na sumieniu kilka cross-overów z innymi recenzentami ("Rycerze z przedmieścia", "Pierwszorocznicowa burda"), ale nic, ani przedtem, ani potem, nie może się równać z Kickassią.
Oczywiście, w dużym stopniu jest to kwestia obsady - zobaczymy tu takie nazwiska, jak Lindsay Ellis ("Nostalgia Chick"), Brad Jones ("Cinema Snob"), Noah Anviller ("Spoony Experiment") czy Joe Vargas (kultowy "Angry Joe"). Każdy z nich daje z siebie absolutnie wszystko - a jest trochę do dawania.
Gwiazdą filmu pozostaje jednak sam Doug Walker. Wciela się tutaj w głównego bohatera pierwszego ze swoich programów - Nostalgia Critica, który postanawia podbić świat zaczynając od zajęcia najmniejszego państwa na Ziemi - Molossii. Nawiasem mówiąc, w filmie występuje autentyczny prezydent (a zarazem założyciel i jeden z nielicznych obywateli) tego szlachetnego kraju.
Akcja jest absurdalnie głupia, ale daje pretekst do wrednego i bezwzględnego parodiowania właściwie wszystkich klisz znanych z patetycznych dramatów o "wielkich ludziach", którzy się "staczają": mamy tu efektowne wygnanie, zdrady, spiski, odrażającą zbrodnię i przemianę głównego bohatera z prostego recenzenta filmowego w demonicznego generała, żądnego absolutnej władzy nad swymi poddanymi.
Film polecam tym bardziej, że jest on dostępny (w częściach, stylizowanych na tarantinowskie epizody) do obejrzenia za darmo w sieci - po angielsku na oficjalnej stronie TGWTG (www.thatguywiththeglasses.com) albo po polsku na kanale YouTube posiadających zezwolenie Walkera polskich tłumaczy jego twórczości (TGWTGpl). Gwarantuję, że nie ma w nim ani jednej minuty, podczas której można przestać się dusić ze śmiechu. I tak, "Kickassia" to jedna z tych komedii, do których się wraca, i wraca, i wraca...
Ocena końcowa:
8+/10
Kevin sam w domu
Kiepskie filmy, złe filmy, beznadziejne filmy, kiczowate filmy, denne filmy, bolesne filmy, potworne filmy, nieludzkie filmy, zasługujące-na-wetknięcie-scenarzyście-skryptu-do-odbytnicy filmy, przesłodzone filmy, koszmarne filmy. Takie określenia same się nasuwają, gdy usłyszy się sformułowanie "świąteczne komedie familijne". A jednak one wszystkie wypadają całkiem nieźle, gdy porównamy je z jednym, legendarnym wręcz gniotem.
Tak, mowa właśnie o nim. Jednym z najgorszych. Jednym z najpotworniejszych.
"Kevin sam w domu".
Każda minuta tego filmu to męczarnia, przeszywający ból dla każdego, najgłębszego zakamarka duszy.
"Don Chichot", "The Room", "American Pie", "Atomowy amant", "Pirania 3D", "Batman i Robin", "Zmierzch" - wszystkie te pomyłki światowej kinematografii okazują się być prawdziwymi dziełami sztuki, jeśli tylko obejrzymy "Kevina".
To znaczy... Na litość! Jakim cudem, pytam się, jakim cudem, zdołano spreparować komedię, która nie ma ani jednej zabawnej sceny? A to nadal mało powiedziane! Jakim cudem zdołano stworzyć film, którego każda pojedyncza scena stanowi zgrzyt mentalnym gwoździem po tablicy zdrowego rozsądku, dobrego smaku, poczucia humoru, moralności, itd. itp.?
No więc - jakoś zdołano.
Przede wszystkim - Kevin to najbardziej irytująca kreacja dziecięca, jaką w życiu widziałem (a oglądałem pierwsze odcinki "Rodziny zastępczej"!). Każdy grymas tego potwornego bachora, każde wypowiedziane przez niego słowo nasuwa myśli o tym, że aborcja może nie jest jednak aż taka zła, a Herod to był w gruncie rzeczy biedny, niezrozumiany przez otoczenie człowiek. Poważnie, jeśli ktoś twierdził, jakoby Charlie od fabryki czekolady lub młody Anakin Skywalker był denerwujący - niech obejrzy "Kevina". Bardzo sympatyczne dzieciaki, doprawdy. Ale powinienem chyba przystopować z odruchowym porównywaniem tego gniota do filmów lepszych od niego. Zakrawa na eskapizm. A jest od czego uciekać.
Jeśli myślicie, że dorośli grają lepiej - porzućcie nadzieję, którzy to czytacie. Rodzice Kevina, włamywacze, starszawy sąsiad - wszyscy grają jak drewniane kukły. Nie, nawet nie tak. Widywałem drewniane kukły, które grały całkiem znośnie, jeśli porównamy je z... Z dowolnym aktorem, który wziął udział w tym szkaradzieństwie.
Fabuła jest... Głupia. Nie, nie jest głupia w ten zabawny sposób. Jest głupia w najbardziej przytłaczająco nie-zabawny sposób, jaki można sobie wyobrazić. Nie ma w niej krzyny logiki, nawet tej komediowej. I co gorsza - ewidentnie nie jest to zabieg do końca zamierzony.
I co najgorsze - choć o tym wspomniałem już dwukrotnie, wada ta zasługuje na oddzielny akapit - to nie jest śmieszne. Żałosne - owszem. Bolesne - jak najbardziej. Doprowadzające do rozpaczy - jeszcze jak. Ale nie śmieszne. Jedyny śmiech, jaki można z siebie wykrztusić w trakcie seansu to histeryczny chichot, zwłaszcza przy którymś z niemiłosiernie powtarzanych w kółko gagów - nieśmiesznych nawet za pierwszym razem, jak na przykład roznosiciel pizzy przewracający samochodem stojącą przed domem Kevina figurkę, włamywaczy ślizgających się i spadających ze schodów czy ciągnąca się przez jakieś dziesięć minut obrzydliwa gadka o tym, jak to Kevin ma przenocować z moczącym się w łóżko krewniakiem. Magia świąt, taka jej mać.
Nie oglądajcie tego filmu. Tyle mam do powiedzenia. Jeśli czyta niniejszą recenzję ktoś, kto zna go tylko z demotywatorów lub animowanych gifów - niech nie zmienia tego stanu rzeczy. "Kevin sam w domu" sprawia, że ma się ochotę przyznać Oscara Robertowi Pattisonowi czy Tommy'emu Wiseau. Ten film to obraza dla sztuki kinematograficznej. Ten film to wszystko, co w filmie może być najgorszego. Nie warto go oglądać nawet po to, aby przekonać się, jak bardzo jest zły. Szkoda zdrowia.
Ocena końcowa:
1/10
Subskrybuj:
Posty (Atom)


