niedziela, 1 stycznia 2012
Kickassia
Kickassia to jest perełka. Produkcja niezależna, która z miejsca zdobyła szturmem moje podium komedii. Dlaczego tak było? Na to pytanie odpowiem dosłownie dwoma słowami, imieniem i nazwiskiem niekwestionowalnego geniusza satyry - Doug Walker. I cała reszta ekipy TGWTG.
Tym razem jednak pan Walker przeszedł sam siebie. Oczywiście, każdy kolejny z jego programów (m.in. "Nostalgia Critic", "Bum Reviews", "Ask that guy with the glasses") rozwalał na łopatki, ma on także na sumieniu kilka cross-overów z innymi recenzentami ("Rycerze z przedmieścia", "Pierwszorocznicowa burda"), ale nic, ani przedtem, ani potem, nie może się równać z Kickassią.
Oczywiście, w dużym stopniu jest to kwestia obsady - zobaczymy tu takie nazwiska, jak Lindsay Ellis ("Nostalgia Chick"), Brad Jones ("Cinema Snob"), Noah Anviller ("Spoony Experiment") czy Joe Vargas (kultowy "Angry Joe"). Każdy z nich daje z siebie absolutnie wszystko - a jest trochę do dawania.
Gwiazdą filmu pozostaje jednak sam Doug Walker. Wciela się tutaj w głównego bohatera pierwszego ze swoich programów - Nostalgia Critica, który postanawia podbić świat zaczynając od zajęcia najmniejszego państwa na Ziemi - Molossii. Nawiasem mówiąc, w filmie występuje autentyczny prezydent (a zarazem założyciel i jeden z nielicznych obywateli) tego szlachetnego kraju.
Akcja jest absurdalnie głupia, ale daje pretekst do wrednego i bezwzględnego parodiowania właściwie wszystkich klisz znanych z patetycznych dramatów o "wielkich ludziach", którzy się "staczają": mamy tu efektowne wygnanie, zdrady, spiski, odrażającą zbrodnię i przemianę głównego bohatera z prostego recenzenta filmowego w demonicznego generała, żądnego absolutnej władzy nad swymi poddanymi.
Film polecam tym bardziej, że jest on dostępny (w częściach, stylizowanych na tarantinowskie epizody) do obejrzenia za darmo w sieci - po angielsku na oficjalnej stronie TGWTG (www.thatguywiththeglasses.com) albo po polsku na kanale YouTube posiadających zezwolenie Walkera polskich tłumaczy jego twórczości (TGWTGpl). Gwarantuję, że nie ma w nim ani jednej minuty, podczas której można przestać się dusić ze śmiechu. I tak, "Kickassia" to jedna z tych komedii, do których się wraca, i wraca, i wraca...
Ocena końcowa:
8+/10
Kevin sam w domu
Kiepskie filmy, złe filmy, beznadziejne filmy, kiczowate filmy, denne filmy, bolesne filmy, potworne filmy, nieludzkie filmy, zasługujące-na-wetknięcie-scenarzyście-skryptu-do-odbytnicy filmy, przesłodzone filmy, koszmarne filmy. Takie określenia same się nasuwają, gdy usłyszy się sformułowanie "świąteczne komedie familijne". A jednak one wszystkie wypadają całkiem nieźle, gdy porównamy je z jednym, legendarnym wręcz gniotem.
Tak, mowa właśnie o nim. Jednym z najgorszych. Jednym z najpotworniejszych.
"Kevin sam w domu".
Każda minuta tego filmu to męczarnia, przeszywający ból dla każdego, najgłębszego zakamarka duszy.
"Don Chichot", "The Room", "American Pie", "Atomowy amant", "Pirania 3D", "Batman i Robin", "Zmierzch" - wszystkie te pomyłki światowej kinematografii okazują się być prawdziwymi dziełami sztuki, jeśli tylko obejrzymy "Kevina".
To znaczy... Na litość! Jakim cudem, pytam się, jakim cudem, zdołano spreparować komedię, która nie ma ani jednej zabawnej sceny? A to nadal mało powiedziane! Jakim cudem zdołano stworzyć film, którego każda pojedyncza scena stanowi zgrzyt mentalnym gwoździem po tablicy zdrowego rozsądku, dobrego smaku, poczucia humoru, moralności, itd. itp.?
No więc - jakoś zdołano.
Przede wszystkim - Kevin to najbardziej irytująca kreacja dziecięca, jaką w życiu widziałem (a oglądałem pierwsze odcinki "Rodziny zastępczej"!). Każdy grymas tego potwornego bachora, każde wypowiedziane przez niego słowo nasuwa myśli o tym, że aborcja może nie jest jednak aż taka zła, a Herod to był w gruncie rzeczy biedny, niezrozumiany przez otoczenie człowiek. Poważnie, jeśli ktoś twierdził, jakoby Charlie od fabryki czekolady lub młody Anakin Skywalker był denerwujący - niech obejrzy "Kevina". Bardzo sympatyczne dzieciaki, doprawdy. Ale powinienem chyba przystopować z odruchowym porównywaniem tego gniota do filmów lepszych od niego. Zakrawa na eskapizm. A jest od czego uciekać.
Jeśli myślicie, że dorośli grają lepiej - porzućcie nadzieję, którzy to czytacie. Rodzice Kevina, włamywacze, starszawy sąsiad - wszyscy grają jak drewniane kukły. Nie, nawet nie tak. Widywałem drewniane kukły, które grały całkiem znośnie, jeśli porównamy je z... Z dowolnym aktorem, który wziął udział w tym szkaradzieństwie.
Fabuła jest... Głupia. Nie, nie jest głupia w ten zabawny sposób. Jest głupia w najbardziej przytłaczająco nie-zabawny sposób, jaki można sobie wyobrazić. Nie ma w niej krzyny logiki, nawet tej komediowej. I co gorsza - ewidentnie nie jest to zabieg do końca zamierzony.
I co najgorsze - choć o tym wspomniałem już dwukrotnie, wada ta zasługuje na oddzielny akapit - to nie jest śmieszne. Żałosne - owszem. Bolesne - jak najbardziej. Doprowadzające do rozpaczy - jeszcze jak. Ale nie śmieszne. Jedyny śmiech, jaki można z siebie wykrztusić w trakcie seansu to histeryczny chichot, zwłaszcza przy którymś z niemiłosiernie powtarzanych w kółko gagów - nieśmiesznych nawet za pierwszym razem, jak na przykład roznosiciel pizzy przewracający samochodem stojącą przed domem Kevina figurkę, włamywaczy ślizgających się i spadających ze schodów czy ciągnąca się przez jakieś dziesięć minut obrzydliwa gadka o tym, jak to Kevin ma przenocować z moczącym się w łóżko krewniakiem. Magia świąt, taka jej mać.
Nie oglądajcie tego filmu. Tyle mam do powiedzenia. Jeśli czyta niniejszą recenzję ktoś, kto zna go tylko z demotywatorów lub animowanych gifów - niech nie zmienia tego stanu rzeczy. "Kevin sam w domu" sprawia, że ma się ochotę przyznać Oscara Robertowi Pattisonowi czy Tommy'emu Wiseau. Ten film to obraza dla sztuki kinematograficznej. Ten film to wszystko, co w filmie może być najgorszego. Nie warto go oglądać nawet po to, aby przekonać się, jak bardzo jest zły. Szkoda zdrowia.
Ocena końcowa:
1/10
Iron Man 2
Podchodzę raczej nieufnie do każdego kolejnego komercyjnego filmidła o superbohaterach. Większość z nich to wysokobudżetowe gnioty, które poza znanym z komiksów kostiumem i kilkoma efektownymi eksplozjami nie mają praktycznie nic do zaoferowania.
"Iron-Man" mnie pozytywnie zaskoczył. Jak już pisałem w recenzji mu poświęconej, był to kawał dobrej rozrywki.
Ale podchodzę raczej nieufnie do każdego kolejnego komercyjnego sequela filmideł o superbohaterach. Większość z nich to wysokobudżetowe gnioty, które poza znanym z komiksów i poprzedniego filmu kostiumem i kilkunastoma efektownymi eksplozjami nie mają praktycznie nic do zaoferowania.
Dało mi to szanse do bycia zaskoczonym po raz drugi.
"Iron-Man 2" daje widzowi dokładnie to samo co pierwsza część. Ani mniej, ani więcej. W pierwszej części mieliśmy nieprawdopodobną historię - i w tej mamy. W pierwszej części mieliśmy imponujące efekciarstwem efekty specjalne - i w tej także. W pierwszej części Robert Downey Jr. wykreował jedynego w swoim rodzaju superbohatera, który jest bardziej barwny niż jego wrogowie - i w tej kontynuuje swoje dzieło.
Każdy, kto szuka nieangażującej umysłowo, bezmyślnej, kipiącej niepotrzebnym testosteronem rozrywki - znajdzie ją w tym właśnie filmie. Wartka akcja, przyjemne dla oka walki, ekspresowo (naprawdę ekspresowo!) przeprowadzony wątek miłosny - wszystko to czyni z "Iron-Mana 2" idealną propozycję na relaksujące dwie godziny z paczką pop-cornu w jednej dłoni i puszką tego czy innego płynu w drugiej.
I to jedno trzeba filmowi przyznać - nie pretenduje do głębi. To, co doprowadza do szału w dowolnie wybranej ekranizacji przygód Supermana czy właściwie dowolnego z marvelowskich herosów (poza samym Iron-Manem, naturalnie), tutaj po prostu nie ma miejsca. Spodziewacie się moralizujących przemów o efekcie cieplarnianym, pokoju na świecie, odpowiedzialności, moralności? Otrzymacie cztery serię z CKM-a, dwie eksplozje i szybkie, ciężkozbrojne zapasy wręcz. W ciągu minuty.
Jeśli komuś podobał się "Iron-Man", spodoba mu się także sequel. To jest jeden z tych filmów, które zyskują nieśmiertelność nie dzięki awangardowości i filozoficznej głębi, ale dzięki temu, że nikt normalny w piątkowy wieczór po Bergmana nie sięgnie. Sięgnie po "Iron-Mana 2".
...i tylko jeden, maluteńki, mankament. Czy gdyby ktoś wam kazał wykupić prawa do jakiegoś znanego metalowego kawałka, żeby go puścić w napisach do filmu o Iron-Manie - cholernym IRON-MANIE - czy naprawdę waszą pierwszą myślą byłoby "Highway to Hell"...?
Ocena końcowa:
7+/10
Subskrybuj:
Posty (Atom)


