niedziela, 1 stycznia 2012

Iron Man 2


Podchodzę raczej nieufnie do każdego kolejnego komercyjnego filmidła o superbohaterach. Większość z nich to wysokobudżetowe gnioty, które poza znanym z komiksów kostiumem i kilkoma efektownymi eksplozjami nie mają praktycznie nic do zaoferowania.
"Iron-Man" mnie pozytywnie zaskoczył. Jak już pisałem w recenzji mu poświęconej, był to kawał dobrej rozrywki.
Ale podchodzę raczej nieufnie do każdego kolejnego komercyjnego sequela filmideł o superbohaterach. Większość z nich to wysokobudżetowe gnioty, które poza znanym z komiksów i poprzedniego filmu kostiumem i kilkunastoma efektownymi eksplozjami nie mają praktycznie nic do zaoferowania.
Dało mi to szanse do bycia zaskoczonym po raz drugi.
"Iron-Man 2" daje widzowi dokładnie to samo co pierwsza część. Ani mniej, ani więcej. W pierwszej części mieliśmy nieprawdopodobną historię - i w tej mamy. W pierwszej części mieliśmy imponujące efekciarstwem efekty specjalne - i w tej także. W pierwszej części Robert Downey Jr. wykreował jedynego w swoim rodzaju superbohatera, który jest bardziej barwny niż jego wrogowie - i w tej kontynuuje swoje dzieło.
Każdy, kto szuka nieangażującej umysłowo, bezmyślnej, kipiącej niepotrzebnym testosteronem rozrywki - znajdzie ją w tym właśnie filmie. Wartka akcja, przyjemne dla oka walki, ekspresowo (naprawdę ekspresowo!) przeprowadzony wątek miłosny - wszystko to czyni z "Iron-Mana 2" idealną propozycję na relaksujące dwie godziny z paczką pop-cornu w jednej dłoni i puszką tego czy innego płynu w drugiej.
I to jedno trzeba filmowi przyznać - nie pretenduje do głębi. To, co doprowadza do szału w dowolnie wybranej ekranizacji przygód Supermana czy właściwie dowolnego z marvelowskich herosów (poza samym Iron-Manem, naturalnie), tutaj po prostu nie ma miejsca. Spodziewacie się moralizujących przemów o efekcie cieplarnianym, pokoju na świecie, odpowiedzialności, moralności? Otrzymacie cztery serię z CKM-a, dwie eksplozje i szybkie, ciężkozbrojne zapasy wręcz. W ciągu minuty.
Jeśli komuś podobał się "Iron-Man", spodoba mu się także sequel. To jest jeden z tych filmów, które zyskują nieśmiertelność nie dzięki awangardowości i filozoficznej głębi, ale dzięki temu, że nikt normalny w piątkowy wieczór po Bergmana nie sięgnie. Sięgnie po "Iron-Mana 2".
...i tylko jeden, maluteńki, mankament. Czy gdyby ktoś wam kazał wykupić prawa do jakiegoś znanego metalowego kawałka, żeby go puścić w napisach do filmu o Iron-Manie - cholernym IRON-MANIE - czy naprawdę waszą pierwszą myślą byłoby "Highway to Hell"...?

Ocena końcowa:
7+/10

Iron Man


Było już w historii dziejów kilka genialnych filmów o superbohaterach - jak choćby te o Batmanie w wykonaniu Burtona. Było i kilka spektakularnie złych - jak choćby, no cóż, te o Batmanie w wykonaniu Schumachera. I był "Iron-Man".
Od czego zacząć opisywanie tego filmu? A, tak, oczywiście, od najprzyjemniejszej części, czyli wytykania wad. A więc - jest mało oryginalny, nieangażujący umysłowo, niebotycznie głupi, komiksowo marvelowski i perwersyjnie wciągający. Ma jednak także kilka zalet - jak choćby to, że jest mało oryginalny, nieangażujący umysłowo, niebotycznie głupi, komiksowo marvelowski i perwersyjnie wciągający. Banalna, ale jednak prawda.
"Iron-Man" to czysty stereotyp, jeśli chodzi o ekranizacje przygód superbohaterów. Jest heros w głupawym kostiumie - nota bene doskonale zagrany przez Roberta Downey'a Jr. - są wielkie roboty, są ekslozje, strzelaniny, afgańscy terroryści, tani wątek romantyczny i murzyński kumpel herosa. I jest ta zboczona przyjemność z oglądania tego natłoku świadomego kiczu, tak charakterystycznego dla Marvela, wydawnictwa, które wypuściło przygody takich herosów jak Kapitan Ameryka, Thor czy Niesamowity Hulk.
"Iron-Mana" ogląda się jak marzenie. I to jest właściwie jego jedyna zaleta. Z drugiej strony - czy trzeba wymagać czegoś więcej od ocierającego się o S-F kina akcji? To znaczy, jeśli ktoś chce głębi, niech sobie ogląda Felliniego. W końcu facet w złoto-czerwonej zbroi na okładce dramatu psychologicznego raczej nie sugeruje (choć różne dziwactwa się zdarzają).
Właściwie to w tym miejscu kończę tę recenzję. Po prostu nie mam nic więcej do dodania. Polecam każdemu, kto poszukuje sposobu na spędzenie przed ekranem piątkowego wieczoru. To wszystko.

Ocena końcowa:
7/10

Inni


Tak więc zacznę od tego, że nigdy nie zaczyna się zdań od tak więc. Nie, zaraz, to nie tak miało być.
Tak więc zacznę od tego, że byłem solidnie uprzedzony do tego filmu. Zhiszpańszczona historyjka o duchach, do tego z Nicole Kidman w roli głównej? Oczekiwałem w najlepszym wypadku głupawego, bezbolesnego dreszczowca.
I, jak można już się domyśleć z tego, że to piszę, zostałem bardzo mile zaskoczony.
"Inni" to naprawdę solidny horror. Oczywiście, fabuła jest raczej oklepana (z wyjątkiem naprawdę zwalającego z nóg zakończenia - miałem je zaspoilowane a i tak zmiotło mój mózg jak kosiarka przejeżdżająca po małym, słodkim, puchatym króliczku*), ale jej wykonanie jest praktycznie bezbłędne.
A więc po pierwsze - pani Kidman, którą generalnie uważam za aktoreczkę raczej pozbawioną talentu, tutaj przeszła samą siebie. Cytując klasyka: naaaaaaajs.
Poza tym gra aktorska jest... Po prostu przyzwoita. Pewnie, można by się od biedy czepiać kreacji dziecięcych, zwłaszcza chłopca, ale czepialstwo też powinno mieć swoje granice. Bądź co bądź nawet pod tym względem było raczej bezboleśnie.
Muzyka solidna. Niezbyt wpadająca w ucho, ale dopasowana do atmosfery.
A, właśnie, atmosfera. Powiem tak: jest gotycko. Gotycko jak jasna cholera. Dzieci uczulone na światło były idealnym pretekstem do utrzymania każdego rodzaju mroku i wykorzystano go w pełni. Jest ciemno, jest mrocznie (żeby nie powiedzieć: mhrocznie) a atmosfera jest ciężka i konkretna jak mieszanka wódki ze smołą. Zdołano uzyskać dokładnie to, czego nieudolną imitację zawarł Del Toro w "Labiryncie Fauna".
I to by właściwie było na tyle. Żeby się w pełni rozpisać nad tym, jak świetny był to film i dlaczego, musiałbym zarzucić potężnym spoilerem, większym nawet od tego, który sam sobie zaaplikowałem. Więc tylko mówię: polecam. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam. Film z miejsca wywalczył sobie naprawdę wysoką pozycję na moim osobistym rankingu horrorów - i podejrzewam, że nie tylko na moim.

Ocena końcowa:
8/10

*Na wszelkie zarzuty odnośnie mojego zdrowia psychicznego i jego związku z wszelkiego rodzaju sadystycznymi metaforami niniejszym oficjalnie odpowiadam - oj tam, oj tam.